Hatice Keskin – Unutma (Şiir)

Sen yüce makamın düşüsün.

Güce tapınan ayağın kayar,

cüce düşüşler yaşarsın.

İnsan azizim insan, bir noktadan sonra,

küçük harfle başlayanlara katlanamıyor.

O kadar küserim ki; o kadar olur.

Ağlarken önümü göremem,

misketlerine basar düşerim…

Buludu terkeden yağmur gibi ağlarım.

Sonra gece gibi susarım.

Tüm sessiz harflerin sivri ucu keser gözyaşlarımı.

Surarım.

Bir bir toplarım misketleri, al sende kalsın.

Al tokalarım da sende kalsın.

Oğlun kırmızı, kızın mavi olsun.

Çünkü senden olsa olsa güneş ve gök…

Benden olsa olsa toz duman, yerle birlik.

Şimdi çocukluğumun kırmızı pabuçlarının bağcıklarını bağladım.

Döndü el salladı, gördün mü?

Yüzünde, nereye gidersen git,

seni bulacağım gülüşü,

Kuzular gibi meledi.

Ah azizim, me’lerin sivri ucunu bilir misin?

Sesli sessiz tüm harflerim senin olsun.

Hissiz harflerimi suladım bu sabah,

yedi veren açacaklar kimbilir.

Hisli harflerimin önde geleni.

Ömrümün ö’sü, senin olsun.

Ölümün ö’sü benim.

Öksüz bırakmam.

Enime boyuma sarar, bağrımda yetindiririm…

Boynumda, boyumun ölçüsünü

aldığın metreden dökülen düşen süt dişleri…

Santim santim cm der susarım.

Alnımdaki ter değil, kader çeşmesi.

Belki bir daha cm der susarım.

Yol uzak, Tanrı yakın şah damarım…

[Toplam: 1   Ortalama: 5/5]
0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir