Yazılar

Özlem Günday – Bekleyiş (Öykü)

Günler geçti, haftalar, aylar… Sanki o şarkılar hiç söylenmemiş gibi, sanki o rüzgâr hiç esmemiş, o yıldızlar hiç kaymamış gibi kaybolmuştu o eşsiz gece zamanın boşluğunda. Süreyya zaman zaman koya iniyor; gönlünün yangınından kalan küllerin arasında ümitlerini arıyordu.

Gelmiyordu Kemal, belki hiç gelmeyecekti. Gözyaşı döktüğü filmlerdeki gibi, hicran yarasıyla baş başa kalmış; çaresizce anılarla avunuyordu. Şimdi filmin başrolünde kendisi vardı.

  O gece seyirciler dağıldıktan sonra Kemal’in her zaman oturduğu sandalyeye oturdu. Boynundan hiç çıkarmadığı mercan kolyesinin üzerinde gezindi parmakları. Bu sefer kendi yazdığı ve kendi yönettiği film oynuyordu beyaz duvarda. Devamını Oku

[Toplam: 5   Ortalama: 4.4/5]