Babil Mitolojisi ve Ateş Tanrıları

Babil Mitolojisi ve Ateş Tanrıları

Babil Mitolojisi ve Ateş Tanrıları

Babil Mitolojisi ve Ateş Tanrıları : Su ve atmosfer Tanrılarının yanı sıra Babil’in ateş tanrıları da vardı. Girru, Gish Bar, Gibil ve Nusku. Kökenleri belirsizdir. Onlara tapanların ateşin (Yaşamsal Kıvılcım) vücut sıcaklığı ile gösterilen yaşamın özü olduğuna inanıp inanmadığı bilinmemektedir. Ateşe tapan Hint Avrupalılar ölüleri yakarlardı çünkü bu şekilde ruhların ateş yoluyla Cennet’e gideceğini düşünüyorlardı.




Bu uygulama ateşe inanan İranlılar arasında da Sümer ve Akad’da olduğu gibi yaygın değildi. Yine de, ateş Babil’de sihirsel amaçlar için kullanılıyordu. Ateş, Şeytanları yok ediyor ve hastalıkların ruhunu kaçırıyordu. Ateşle temizlenme törenleri Kenanlılar tarafından uygulanan törenlere benziyordu. Bunlardan İncil’de de bahsedilir. Ahaz ”oğlunu ateşin içinden geçirdi, putperestin nefretine gereğince”. Hezekiel ”hediyelerimizi sunduğumuzda, oğullarını ateşin içinden geçirdiğinizde, kendinizi putlarınızla kirletirsiniz” diye bildirmişti. Levicitus’da şöyle belirtilmiştir. ”Tohumlarınızdan hiçbirinin Moloch’a gitmesi için ateşin içinden geçmesine izin vermeyeceksiniz”.

Babil’de ki ateşle arınma törenleri İskoçya, Almanya ve diğer ülkelerdeki Beltane Şenliklerine (Mayıs başı şenliği) benzer. Yanmış adak olarak insan da kurban edilmiş olabilir. Sümer şehri Ur’dan gelen İbrahim Sara’nın ilk oğlu İshak’ı kurban etmeye hazırlanmıştır. Babil’in ateş tanrıları Hint Agni’nin üstünlüğüne hiçbir zaman erişemediler. Güneşle bağlantılı olduğu için, ateş tanrıları da ona benzemiş gibi görünmektedir.

Agni gibi Nusku’da ”tanrıların elçisiydi” Marduk ve Babil panteonun baş tanrısı olarak yüceltildiğinde, mesajlarını Ea’ya Nusku tarafından götürülürdü. Bu nedenle güneş ışınlarını simgeliyor olabilir. Çünkü Marduk’un güneşle bağlantılı nitelikleri vardı. Eridu’daki suya inananlar arasında bile ilk derinliklerden doğmuş güneş ve ayın kaynaklarının Ea’nın denizin dibindeki bölgesinde bulunan ebedi ateş olduğuna inananlar vardı.

Hint Tanrısı Varuna’nın okyanus evinde bir ”Asura Ateşi” (şeytan ateşi) devamlı yanmaktaydı. Ateş sınırlandırılmış ve kapatılmıştı. Ama söndürülememişti. Suyla beslenen bu ateşin en son gün patlayacağına ve evreni yakıp yok edeceğine inanılıyordu. Cermen Mitolojisinde de buna benzer bir inanca rastlanır. Babil büyüsü kültü birçok tanrıya atfedilmiş ama Jastrow ”ayinlerdeki en önemli payı ateş ve su alır. Yani su tanrısı-özellikle-Ea-ve ateş tanrısı…Ritüelin dayandığı esas tanrılardır.” demiştir. Bazı tapınaklarda ”yıkama evi” anlamına gelen bit rimki ve ”ışık evi” anlamına gelen bit nuri vardır.

Kaynak: edebivizör editörleri tarafından Babil ve Asur Mitleri/ Donald A. Mackenzie/ Atlantis yay. kitabından kısaltılarak alınmıştır.




0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir